وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ وَقَدْ خَابَ مَنْ
حَمَلَ ظُلْماً 
111 . And faces humble themselves before the Living , the Eternal . And he who beareth ( a burden of ) wrongdoing is indeed a failure ( on that Day ) . 111. و (در آن روز) همه چهرهها در برابر خداوند حى قيوم، خاضع مىشود; و مايوس (و زيانكار) است آن كه بار ستمى بر دوش دارد!
|
وَمَن يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا
يَخَافُ ظُلْماً وَلَا هَضْماً
112 . And he who hath done some good works , being a believer , he feareth not injustice nor begrudging ( of his wage ) . 112. (اما) آن كس كه كارهاى شايسته انجام دهد، در حالى كه مؤمن باشد، نه از ظلمى مىترسد، و نه از نقصان حقش.
|
وَكَذَلِكَ أَنزَلْنَاهُ قُرْآناً عَرَبِيّاً
وَصَرَّفْنَا فِيهِ مِنَ الْوَعِيدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً
113 . Thus We have revealed it as a Lecture in Arabic , and have displayed therein certain threats , that peradventure they may keep from evil or that it may cause them to take heed . 113. و اين گونه آن را قرآنى عربى ( فصيح و گويا) نازل كرديم، و انواع وعيدها (و انذارها) را در آن بازگو نموديم، شايد تقوا پيشه كنند; يا براى آنان تذكرى پديد آورد!
|
فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِن قَبْلِ أَن
يُقْضَى إِلَيْكَ وَحْيُهُ وَقُل رَّبِّ زِدْنِي عِلْماً
114 . Then exalted be Allah , the True King! And hasten not ( O Muhammad ) with the Quran ere its revelation hath been perfected unto thee , and say : My Lord! Increase me in knowledge . 114. پس بلندمرتبه است خداوندى كه سلطان حق است! پس نسبت به (تلاوت) قرآن عجله مكن، پيش از آنكه وحى آن بر تو تمام شود; و بگو: «پروردگارا! علم مرا افزون كن!»
|
وَلَقَدْ عَهِدْنَا
إِلَى آدَمَ مِن قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً
115 . And verily We made a covenant of old with Adam , but he forgot , and We found no constancy in him . 115. پيش از اين، از آدم پيمان گرفته بوديم; اما او فراموش كرد; و عزم استوارى براى او نيافتيم!
|
وَإِذْ قُلْنَا
لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَى
116 . And when We said unto the angels : Fall prostrate before Adam , they fell prostrate ( all ) save Iblis ; he refused . 116. و به ياد آور هنگامى را كه به فرشتگان گفتيم: «براى آدم سجده كنيد!» همگى سجده كردند; جز ابليس كه سرباز زد (و سجده نكرد)!
|
فَقُلْنَا يَا آدَمُ إِنَّ هَذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا
مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى
117 . Therefor We said : O Adam! This is an enemy unto thee and unto thy wife , so let him not drive you both out of the Garden so that thou come to toil . 117. پس گفتيم: «اى آدم! اين (ابليس) دشمن تو و (دشمن) همسر توست! مبادا شما را از بهشت بيرون كند; كه به زحمت و رنج خواهى افتاد!
|
إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَى
118 . It is ( vouchsafed ) unto thee that thou hungerest not therein nor art naked , 118. (اما تو در بهشت راحت هستى! و مزيتش) براى تو اين است كه در آن گرسنه و برهنه نخواهى شد;
|
وَأَنَّكَ لَا تَظْمَأُ فِيهَا وَلَا تَضْحَى
119 . And thou thirstest not therein nor art exposed to the sun ' s heat . 119. و در آن تشنه نمىشوى، و حرارت آفتاب آزارت نمىدهد!»
|
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ
الشَّيْطَانُ قَالَ يَا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ
لَّا يَبْلَى
120 . But the Devil whispered to him , saying : O Adam! Shall I show thee the tree of immortality and power that wasteth not away? 120. ولى شيطان او را وسوسه كرد و گفت: «اى آدم! آيا مىخواهى تو را به درخت زندگى جاويد، و ملكى بىزوال راهنمايى كنم؟!»
|
كل آيات: 135 نمايش آيات: 111-120 
درباره دانشگاه